Ένας απρόσμενος επισκέπτης…

Εδώ στο (ευρωπαϊκό) χωριό όλα είναι ήσυχα, σε άλλους ρυθμούς. Μου κάνουν παρατήρηση ότι μιλάω δυνατά και μπορεί να ξυπνήσω τους γείτονες, είναι ώρα κοινής ησυχίας (Παρασκευή βράδυ)! Δεν το χωράει το μυαλό, στην Αθήνα είναι η ώρα που ετοιμάζεσαι να βγεις βόλτα…

Μιλάω στο σκάιπ με την κολλητή μου και ξαφνικά κάτι με ενοχλεί. Με βλέπει που ταράζομαι και μου λέει ότι έχει ανοιχτά παράθυρα και μόλις πέρασε ένα μηχανάκι με φτιαγμένη εξάτμιση! Δεν λέω, ωραία η ζωή στην πόλη αλλά πολύ φασαρία (για το τίποτα)! Το αυτί μου έχει αρχίσει να ξεσυνηθίζει…

Τελοσπάντων, έχω αρχίσει να προσαρμόζομαι σιγά σιγά. Κοιμάμαι κάτω από ένα πουπουλένιο πάπλωμα, μία μάλλινη κουβέρτα συν δύο “καλοκαιρινά” παπλωματάκια και τυλίγομαι σαν σουβλάκι. Ένας ασυνήθιστα βαρύς θόρυβος μέσα στη νύχτα. Ανασκουμπώνομαι, σκέφτομαι πως είναι η ιδέα μου και γυρίζω πλευρό. Επιμένει, τώρα είναι σα να χτυπάει κάποιος το σιδερένιο μάνταλο ξυλινης πόρτας…σηκώνομαι, κοιτάζω έξω από το παράθυρο κι αντικρίζω αυτό:

Είναι όμορφη η ζωή στο Μπουρί…

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s